پیتر سینگر در مقدمه ای این کتاب رادیکالیسم خرابکارانه را مورد نقد قرار می دهد و به ویژه بر اینکه از طریق "ارعاب"  سعی دارند هدفشان را پیش ببرند تاکید می کند. او می نویسد:

در یک جامعه دموکراتیک تغییرباید از طریق آموزش و متقاعدساختن محقق شود نه از راه ارعاب...

و بعدتر می آورد:

یافتن اصول دموکراتیکی که به گروهی اجازه دهد از ارعاب و خشونت استفاده کند و گروه دیگری را از آن منع کند، کار دشواری ست.

یکی از این گروه ها مثلا می توانند مخالفان سقط جنین باشند که به قتل پزشکان و بمبگذاری مراکز پزشکی مربوطه مبادرت ورزند. رد ِ خرابکاری های البته همراه حسن نیتشان به چهارچوبی نیاز دارد که دست کم عملا هیچ فعال حقوق حیواناتی تا آنجایی که درگیر واقعیت ِ روابط انسانی "هم " هست، نمی تواند نادیده اش بگیرد یا تخریبش کند. چهارچوب موردنظر تنها یک" نیاز"  نیست، بلکه جایی برای تحقق خود و روشن شدن اهداف هم هست.